Zostało puste miejsce po oddechu Na gwałt potrzeba by coś upchnąć Może coś z gestów Może z uśmiechów A może całkiem inne głupstwo
Tak niewiele maja sobie do powiedzenia żywe ściany Tak mało Że aż krzyczeć chce się o wszystkim Na wszystkie rany sypać odpryski Tych zbetoniałych myśli
/ Jak je wydrzeć gazetom i ulicom spod kopyt? /
Zostało puste miejsce po oddechu Zostało czekanie na stereotyp
Trochę histerii jest w tym niebie gdzie chmury topory skrzyżowały sypie się otrąb za otrębem i masa się kamieni wali
Kamienie czarne i zielone Czarne spalone Zielone jak mech Trochę histerii jest za oknem Gdy chmura chmurze spuszcza krew Gdy chmura ścina chmurze łeb
Boso po błoniach rosa, aronia
Kłusem po kłosach pięt kakofonia
Pędzi do ciebie z pękami w dłoniach
włosy na skosy Twój jeździec bez konia
Skropliło się rozdygotane popołudnie wódka gorzkimi parzydełkami rozlazła się po rękach i głowach tak długo rąbałeś pyskiem o betony swoich słów aż się ociosał a te kanty i szczerby oszlifował dym papierosów Ja też dostatecznie sprawnie strzygłem zębami cały dywanu areał aż to wszystko się na siano i szczaw rozmieniło Potem wieczór tak zawzięcie tarł swą sierścią o szyby by się naelektryzowały w trzaskające gwiazdy I tak już zostało
Między sufitem a podłogą zaczęły się błąkać jakieś żabie skrzeki do słów niepodobne i do śmiechów między ścianami gesty rozczepiły się na ścięgna i żyły I już oddzielnie latały sobie a murom
Rzucony na skaliste turnie schodów mogłem rzygać tym balsamem aż po świt Niestety zasnąłem Pod opiekuńczym skrzydłem kaloryfera
- Cyt!
Wesprzyjmy się wbrew niemocy stańmy na skraju mimo lęku Podnieśmy ręce na przekór apatii
Skoczmy… pomimo strachu
A potem Lecimy … Stachu!
Nie mam gwiazd w mej szufladzie- - wszystkie wypisane Tam są ścieżki urobione deptaniem wygarbowanej bełkotem skóry wierszy Mam kredy pełen sufit syluru i dewonu – dywan pod tapczanem Wulkanu żyrandol pełen Paproć w szybie zapieczętowaną mam i podziwiam Wgląd na ulicę jest moim oryginalnym Boshem A stopy moje bose składowane w kącie są drewnem cerkwi są drogą do niej Przesuwam meble łamię i rozdziawiam kontynenty Wybiegają dzikie fotele obute w płaskostopie I krzeseł naręcza chybotliwe się wznoszą Lasy bambusowe moje są rusztowaniem karaweli zasadą okien Są bowiem nabojem w ich lufie celowniku i oku Wszystkie kruszce które zagarniam i dzielę Między siebie Po trochu
nawleczony palec na oko nieuleczalne zwapnienie ciszy u żyrandola
rupieć na stole zgwałcony rupieciem niedojedzona książka ziewa jakby śniegiem
coś wisi wczepione w krzyżowe strumienie tlenu to paproch pajęczy gdzie szczelina drzwi wzdycha ciągle przeciągiem
kołowacieje oddech papierosa wianki plecie swędzi dywan podłogę zatkany odpływ na trawnik rozpylacz czasu pracuje leniwie wmontowany w tam i z powrotem tam i z powrotem zegara a głowa maskę dupy bezmyślnej przywdziewa i czeka
Nad tym krajem noc wstaje Zapachem nocnika,śmietnika i mydła Kiedy budzę się wychodzę z latarką przez ramię by dopchać się z bydłem do koryta
Podrzucili nam świeżych otrębów z samego świtu nocy po ledwie przespanym dniu bo wódki i piwa było dosyć
Tak wspaniale można sobie tutaj życie ułożyć Godnie z młotkiem w ręku Po bożemu hołubiąc krzywoprzysięstwo słuchając czarnych sępów
Tymczasem noc wstaje po burzliwym dniu Wstaję się zataczając Za mną smród, na mnie bród
Już kroki spadają po schodach Nie mogę być ostatni Już ciała padają na ciała Już węszą policjanci Komu oberwać uszy Komu zapłacić
Jeszcze parę lat A nie będzie tu można wytrzymać niech się dobrze rozkręci maszyna Niech tylko się rozkręci maszyna
Noc wstaje po ledwie przespanym dniu I nic Tylko kłamstwo słychać
/ jem, oddycham /
Trzeba ciszej oddychać Nie hamować obrotu ziemi Trzeba tak chłonąć tlen By nie z kamieniem By nie rzeźbić w nim chrzęstu swego oddychania Aby trawy nie pokalać rdzą krwią i spalaniem powietrza Każą tak oddychać by nie ruszyć z posad tępej głowy świata by się nie ruszyć
Kaprawe oczy wybałuszywszy Księżyc mi bajki opowiadał A ja wierzyłem w każde słowo Tu gasła miłość pachniała zdrada
Kryminaliści odrąbywali niewinnym dzieciom główki ich płowe Szast – Prast szastali szastacze słowem Watykan mózgi po kątach rozstawiał Karcił i wmawiał, jak mawiał – wysławiał Tym ściegiem gówna świat ze mną się spawał ciągiem niezmiennym kłamstw i bezprawia
Bo jeszcze ja tu w tym kurwidole Co noszę w sobie genetyczną pomyłkę Co zamiast „dziękuję” mówię „pierdolę” do zagadnień kluczowych odwracając się tyłkiem
Kaprawe oczy wybałuszywszy księżyc mi bajki złe opowiadał Mącił mi w sercu i bełtał zmysły Patrzcie co gadał: „Skrzywiony” już będąc pacholęciem pomyśl jak trwać by tym zacięciej Jak by się odkuć, kły obnażyć Unikać razów, samemu razić W tej duszożerczej kołomyji W matni gdzie zdatni nie przeżyli W słów i haczyków kamieniołomie Na moralności rdzawym złomie
Kuj durniu życie póki gorące bo życie dzień jest albo ze dwa Myśl głąbie: Dla mnie dziś wstało słońce! Dla mnie ta beczka z wszechświatem trwa! Podpalaj lont więc u tej beczki Bo wszechświat prochem jest niczym więcej Niechaj wybucha a ty posłuchaj
I zamknij oczy – zobaczysz więcej
/dla barbarzyńskiej Barbary/
One mają płaszcze do kostek W kolorze zależnym od szarży Szynele spod Verdun, spod Marny Mają fasowane na marsz torby różnych rozmiarów sięgające połowy uda; przy szturmie szeleszczące menażem sucharów
Teraz nieśpiesznym krokiem patrolują załomy wielkiego miasta Penetrują piętra Robią zwiad deptaków Okopują się w transzejach podziemnych przejść Kolbami palców atakują podejrzane witryny:
„Tu Krewetka jak mnie słyszysz Anchois”
Biorą łup Przed bojem piją wino albo dwa
One mają płaszcze jak płetwy rai Lecz nie płyną poziomo z falami One skaczą bo to Nowy Model Armii
Basi Kowieskiej 98.11.14
Siedzę cichutko w zgrzebny ciuch wmontowana przemyślnie awangardowo
w centrum miasta ale na uboczu
Obserwuję trochę A jeszcze trochę myślę A jeszcze dalej wzlatuję…
Kazano mi tu oddzielać buty od twarzy z tej kupy na przystanku torby od głów z tej kupy pod sklepem Od której zacząć nie wiem Na razie siedzę Palę papierosa Dojrzewam… O, mój autobus! Więc wbiegam (i już mnie nie ma)
Dotknąć cię Ale dotknąć cię to jak poparzyć dłonie
Spojrzeć Ale spojrzeć na ciebie to jakby oślepnąć
Słyszeć twój głos Tak ale usłyszeć go to znaczy ogłuchnąć
Powiedzieć ci byle jakie słowo To już do końca być niemową
Oślepnąć Ogłuchnąć Zaniemówić
Spalić się A popiół niech zjedzą myszy
Ku chwale! Tej ciszy
skazany na szaleństwo w ulic labiryncie ścigam niewidoczne ćmy przeznaczenia podany na ruchomej desce ulicy żelaznym wszom do zjedzenia _ _ _
skazany na szaleństwo życia bez nadziei że coś się zmieni
mam spięty pysk klamrami gniewu zakuty w kaganiec asfaltowych alei _ _ _
przeraża mnie masa gdy do niej zwracam wzdłuż gzymsów pełzające oczy
ona łaknie z spoconych niedzieli i prosi o łaskawsze wyroki _ _ _
miasto to ośmiornica ulic i placów wsparta sapaniem o rusztowania masa to polityka krycia asfaltów i miarowego ich przemierzania
Myślałem, że Do wieczora jeszcze daleko A już wieczór Myślałem, że To dopiero początek Okazało się, że to koniec Myślałem Czwartek A to już był Piątek Myślałem, że Mówimy prawdę i tylko prawdę - Kłamaliśmy zaciekle i zawsze
Myślałem, że jestem trzeźwy Byłem jednak najbardziej pijany
Myślałem, że to dla mnie A to dla dobra ludzkości
Myślałem, że Jestem poetą Widzę, że jestem studnią cembrowaną Gdzie echo heblowano
Twoja głowa błogosławiona Pod Niagarą włosów Twoja Głowa Co ołtarzem jest Cerkwią Gwiazdą Wybuchem atomowym / wewnątrz mojej głowy /
Twoje palce błogosławione Są szeptem ziarna W czarnym młynie wieczoru
Są krzyżami u których klękam Są lufami karabinów Przed którymi drżę
Błogosławieństwem jest twoja noga I podłoga pod nią
Błogosławiona jest twoja twarz Anioła Patrzę w nią jak w słońce Z przymusowym umiarem
Ja jestem robakiem /pobłogosław mnie obcasem/
Gdzie już dzwonią laskonogie bomby? W mgle - - otrzewnej szorstkich jelit lasu Gdzie skręcają się wióry pól W powietrzną Trąbę Transzeją z wiotkich żeber Kroczącą skrajem hałasu ?
Połamały się rozstawione układanki i klocki Rozsypały się bierki po szosach
Czołg węszy ślady kochanków w kłosach W źdźbłach Urwanej głowy w rosach Gdzie kurwy tylko w bieli krzywoprzysięstwa łona rdzawe maskują Choć im wszystko jedno?
A dokąd i komu świszczą godziny? Przeciw komu spiskują? I bledną
I zostałem sam gdy węże obleśne opuszczać zaczęły swoje zakamarki cieniste
za meblami…
i ćmy i szczury
Oczy głupie i duże mi rosły a wszystko bolało
I zostałem sam gdy już zabiłem co ważne (i zniszczyłem)
I zacząłem się bać Bo zmieniłem siebie w potwora
I zacząłem płakać choć potwory nie płaczą…