Chochliku mały Skoczny krasnalu Skrzacie co z książek półki oczyszczasz Psotliwy gnomie Chodzący skandalu Z tą czekoladą wokół pyszczka
Co to za rymy pod noskiem brzęczą które się mówią same z siebie Co to za słowa języczek męczą mama nie wie i tata nie wie
(Na tym rozumie się tylko panda lecz ona teraz pod meblem drzemie)
Jest dwudziesta druga czterdzieści cztery kwestie jasne rosną ciemne i ciasne Co było żwawe obrosło marazmem Co było wzniosłe okazało się płaskie Kto twarz piękną nosił ten przywdział maskę Kto głową mur kruszył nie ruszy go i z kaskiem
Być może są podlejsze i dziwniejsze godziny ( wśród jednej doby pt. „WIECZNOŚĆ”)
Lecz pojmij chwil zgrozę i poczuj do cholery:
Oczy otwieram - w godziny czeluść lecę rękami macham sekundę jakąś wystającą na oślep chwytam… ...zbawiennie zawisam
wnet po minut szczeblach się wspinam: pierwszy, drugi, trzydziesty… sześćdziesiąty pęka!
Spadam!
I w otchłani następnej godziny występu, oparcia szukają kończyny
Blaszane zęby dżdżu śpiewają w szczękach okiennic schody skręcając się w potrójnym salcie o pękniętym kręgosłupie o potrzaskanych żebrach skrzypią
Trzymam cię za rękę
Płaszcz wampira przylgnął do szyby Sunie księżyc wzdłuż łusek posadzki Obcas morduje ciszę pinezką J - śni się ścianom w gałkach luster i portretów czasu bezszelestnego skroplenie
Trzymam cię za rękę
Duchy jedzą pod parapetem spaghetti pajęczyn Żyrandol szczerzy oko Satelita ćma odkurza stęchliznę mamrotania Fontanna zasłony cicho spływa pod sufit sinym wytryskiem i krzepnie
Trzymam cię za rękę
Jeszcze potknięcie o zwłoki progu Jeszcze przekleństwo stróża wazonu Wielorybie ziewnięcie parasola… Wychodzimy tylnymi drzwiami
Rynno cierpkosłowa Jak ciężarówka pełna butelek
Cudzołożnico cembrowana hałasu falami Stręczycielko kałuż rozmemłanych pod sklepami
Psia melino i psia dolo
Rynno krzyczę do ciebie i w ciebie
Ale do ciebie tylko pustka Ale w tobie tylko wiatr się puszcza
/Żwir zasiany wprost pod rynny nogami Chrzęstem wilgotnym wzrasta zasapany/
Rynno Ubojnio deszczu Rzeźnio piorunów Salo tortur zryta Rozwrzeszczana z głucha
Myślę o tobie Mniemam cię Pluję ci do ucha
Choć wiem że nie słuchasz
Ściany całują w nocy Zdradzieckie ściany nocą Jak choroba wieńcowa
Łączę się ze ścianami wiotko szytą fastrygą przez pudła i szmaty mebli
Ściany całują w nocy Moje bose włosy i stopy Moje bebechy pełne wody i krwi Pełne zmowy na ból W draperii zębów i żył
Ściany mają zimne ręce I gwiazdy wytatuowane na rękach Ręce mają zwielokrotnione rękami Filodendronami Ściany mają zimne ręce A już nowe im rosną między palcami
Ściany ropieją guzami Rudobrode ściany Falujące na wietrze między zasłonami Wzdęte światłem szatkowanym przez okno Na kęsy Dostarczane partiami Do chciwej księżyca gęby
Ściany całują nocą Noc całuje ścianami Męczarnie czarne już kroczą Mózgu wąwozami
Gdzie śmierci oczekuje mucha Zerwana z różańca lampy Której miało nie być
Gdzie śmierć wydana na muchę wypłacana plunięciami Na kredyt
W twoich ustach gdzie są czarne plamy i dziury po zębach roześmianych po okolicznościowych słowach westchnieniach i ziewnięciach W twoich przegubach gdzie krzywią się wyrwy po wydrapanych ścięgnach gdzie topi się rozcieńczony księżyc a pies krzyczy W twoich oczach gdzie czerń zielona i wzrok mój nie sięga przez obsypujące się bryły powietrza za samolotem
Na twych udach gdzie egzekucja mojej ręki i krew cicho schodzi po schodach gdzie powracam drugą dłonią opisaną na kamieniu wziętą w buty i złą Na twym brzuchu zemsta brzydota i rozgrzeszenie wydrapane wyrazy obietnic i kłamstw od gwiazd przez śledzionę po pępek po żebra ukrzyżowane na krześle i na balkonie
W twej głowie do której spluwam bezceremonialnie a echo galaretą odpowiada
W twoim kręgosłupie gdzie prąd brzęczy a rdza się odkłada i tak
W twoim sztywnym włosie nawet Moja podeszwa w błocie i rzygowinach się tarmosi Mój ślad pełen ziemi i kamieni a rano go słońce skręca w ślimak w spiralę powtórzenia
/Ty parszywa ulico Sidorska co udajesz że jesteś niema By żebrać o kolejną dawkę chodzenia W tobie Tu /
w darni asfaltowej twoje kroki i twoje mieszkanie
kolory węzłowato powiedziane i zrobione
światło robaczywe wodzi smród ręce spijają brud klamek
w chlebie pustaka twoja mowa brailem kopnięć wybuchowa
a w kopule stokrotnej dmuchawca twoja wolność jej terrarium się skraca się obraca
w dłoni twojej opornych zawiasach
W tę toń w napięcie powierzchniowe jak grot jak szum Pisk w uszach ciało spływa do głowy przez krtań Gdzie tlen ten plus azot plus dwutlenek węgla? Jezu! Nie myśl jeszcze…
Odnajdziesz! Wyczujesz Powalczysz o skarb
Gdzieś trochę niżej bliżej ciszej Gdzieś głębiej za chwilę Tam -
Wyjmiesz perłę spomiędzy jej warg
i nie zginiesz
Kopytność mebli i rdzawość tapet /O zgrozo w oku żyrandola/ Do okna wołasz do drzwi się dodrapiesz I nic nie wydrapiesz nic nie wywołasz
Czarują kąty czarno i zielono Wiekuistość drży w pajęczynie pod klapą sufitu Na dywan wysypał się hałas W puklerzu odkurzacza igły szukanie w dywanów sianie
O zgrozo Meble mają zęby i kopyta Jezus Maria zegar się zaszlachtował karnisz ledwie zgrzyta
Chciałem Cię poddać operacji serca Lecz weź tu zoperuj kamień słowami
Chciałem rozedrganie ukoić spojrzeniem wieloznacznym milczeniem Zaleczyć okiełznać oswoić cierpienie marność zsiniałą ogrzać dłoniami
Chciałem wyciąć tego raka między nami by znów jak chór zagrzmiał śmiech za tymi drzwiami ….
Zegar ciszę rozstrzelał karabinem sekund Pod szynelem zgrozy bury drzemie wieczór
Skłócone okiennice pokrył dreszczem deszcz w żarze papierosa ćmy się piecze cień
Parkiet parapetu ślini salamandra Mech uszczelnia szpary w lasach i altanach
Do mych rąk podchodzą błotem czerstwe drzewa
Czas snu mirakulum do szklanek rozlewać
…. ziewać
Na niebie wstają pierwsze sierpy i młoty Rajkom, z butli i szklanek na stole przetapia szklane domy szklanych ludzi stodoły i samochody
Koń obrok szronu w chrapach schrupie przeleci serafin na werblu grając Spadnie płonącej zorzy rupieć wzdłuż stajni przemknie zając kicając
Już księżyc głupie oko wyłuszczył spod lepkiej mgłą, ciężkiej grafitem powieki Jak karp nadmiar powietrza chwytający w skrzela on siorbie mgławic żerujące ławice i rzeki
Pospały się po kątach wielkie owczarki bagien łopianowych Gór Jabłonowych …
Wtem krzyk rozczepia dzidą ciszę w stodole Rodzi się rodzi! Brzemienny w gwiazdę na czole Jakiś Stalin Żelazobeton Asfaltowicz
Młody lejtnant wtedy wstaje od stołu twarz purpurową obraca w krochmaloną onucę Dzieciątko zawija / w ramach pieluchy / i wraca na straże
Grubym obcasem zamyka okrzyki świerszcza w szparze
Obraduje związek ślepych i głuchych Oczyść z mydlin bielmo wyłupiastego ekranu Przetkaj pokój między lufcikami
Miotła – trofeum krąży z rąk do rąk Czeka w kącie cień i pajęczyna Zakurzony epolet na nit i w pancerz
Obraduje związek ślepych i głuchych Fanfary dyplomatycznych kaszlnięć Szelest papieru odwracanego twarzą do łask
Złuszczone już guano z anten Start! Oczyść z mydlin bielmo wyłupiastego ekranu Miotła – trofeum krąży z rąk do rąk Obraduje partia głuchych i ślepych
Twój rząd!
Obraduje związek ślepych i głuchych Oczyść z mydlin bielmo wyłupiastego ekranu Przetkaj pokój między lufcikami
Miotła – trofeum krąży z rąk do rąk Czeka w kącie cień i pajęczyna Zakurzony epolet na nit i w pancerz
Obraduje związek ślepych i głuchych Fanfary dyplomatycznych kaszlnięć Szelest papieru odwracanego twarzą do łask
Złuszczone już guano z anten Start! Oczyść z mydlin bielmo wyłupiastego ekranu Miotła – trofeum krąży z rąk do rąk Obraduje partia głuchych i ślepych
Twój rząd!
Niebo O! Niebo czyste Sążniste! Niebo powłóczyste Niskością najniższe Wysokością najwyższe Lecz zaiste Pełnokrwiste
Ty niebo moje tak zamaszyste błądzące od zenitów po gnoje kwieciście ubrane w tęcze rącze w liście i lilie i drew zwyrodniałe pnącze wybujałe i jędrne powoje Gdzie ty zakwitasz Ja w milionie dusz się wyroję
Kolorami różnorakie Kolorami bystre W kolorach rozmemłane Lecz pośród nich przejrzyste Czułe i rozpoznane ...na zaś (jako swoje) i roztropne i lepsze A przez to kochane
Niebo! O Niebo wydajne- - niepoznane Nadzwyczajne Niebo niesprzedajne Jak chleb z masłem- -Ten (wprost z i do trzewi) błogosławiony Tak Ty jesteś miarodajne Ja Tobą obżarty i żarliwie radośnie natchniony
O Niebo Bezdrożne Jestem i czuwam Czuję się zbawiony! Niebo ty moje zdrożne zazdrosne bezbożne Dzikie w bezeceństwie szalonym Przez Cię bogowie wbiegają na panteony Zaprawdę po to by się pierdolić Za nic w „dobie AIDS” mając kondomy
….i Niebo O Niebo dziwne Niebo naiwne Niewinne W przymrużeniu inne
Niebo! W tysięcznych rozbłyskach podświadomości Ty jak kryptonimy- - tajemnicę gościsz
Niebo Pełne nagości Bez włosów Bez paznokci
O Niebo- - chęcią jak rtęcią ciężko nasycone Ze wszech miar słuszne Ruszże… się Weź mnie Na swoją stronę A w ciszy zakop w swym zacnym łonie
za stodołami wielkich miast za podołkami spódnic dużych kobiet
za ogromem nieba Atlantyku
istnieje perła – Biała Podlaska (pośród wielu innych pięknych rzeczy)
Pod rozległym niebem pewnego dnia stanąłem wreszcie
bo co miałem robić
Niebo ogromne tak a ja mam brodzić dreptać gonić drobić?
Jak pchła
Wolę rozległość zaczerpnąć dziś odważnie nos-szperacz dźwignąwszy z nad gruntu Wolę przystanąć niech poczworakują inni zbieracze rozsypanych godzin drudzy naganiacze niesfornych minut
Pod śmiesznym niebem następnego dnia zwiesiłem się na trzepaku
Czy uwierzysz że człowiek Upadł z szóstego piętra na głowę Na asfalt, beton, żywopłot i bruk?
A potem wstał z głowy Grunt ubity, gotowy przyszpilił jak co dzień do nóg I poszedł zdrowy Do swych spraw zawodowych Tylko teczkę troszeczkę pod pachą gniótł Jak ten pod stopami miał
Czy uwierzysz?
Uwierz proszę (Nie zmyślam ni trochę gdy ci to głoszę) Widać… To los tak chciał